«Ватан бо Истиқлол зеботар, миллат бо ваҳдат қавитар ва оянда бо дониш равшантар мегардад»
Истиқлол арзишмандтарин неъматест, ки ҳар миллат метавонад соҳиби он бошад. Барои миллати тоҷик Истиқлол танҳо як воқеаи таърихӣ нест, балки оғози марҳилаи нави давлатдорӣ, эҳёи арзишҳои миллӣ ва бунёди ояндаи мустақил мебошад. Имсол аз он рӯзи сарнавиштсоз сиву панҷ сол сипарӣ мегардад. Дар ин муддат Тоҷикистон роҳи бузурги созандагӣ ва пешрафтро тай намуда, ба дастовардҳое ноил гардид, ки боиси ифтихори ҳар як шаҳрванди кишвар мебошанд.
Таърих собит намудааст, ки танҳо миллати соҳибистиқлол метавонад тақдири худро мустақилона муайян созад. Бо ба даст овардани Истиқлол Ҷумҳурии Тоҷикистон ҳамчун давлати мустақил дар харитаи сиёсии ҷаҳон ҷойгоҳи худро пайдо намуд. Давлат соҳиби Парчам, Нишон, Суруди миллӣ ва Конститутсияи худ гардид. Ин муқаддасот рамзи давлатдорӣ, ягонагӣ ва ифтихори миллӣ мебошанд.
Дар тӯли сиву панҷ соли Истиқлол бо сиёсати хирадмандона ва созандаи Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон, Тоҷикистон дар роҳи рушду тараққиёт қадамҳои устувор гузошт. Имрӯз кишвари мо бо фазои сулҳу субот, ободкорӣ ва пешрафти пайваста дар минтақа ва ҷаҳон шинохта мешавад. Сиёсати созанда имконият фароҳам овард, ки тамоми неруи давлат ба рушди иқтисод, иҷтимоиёт, илм, маориф, фарҳанг ва баланд бардоштани сатҳи зиндагии мардум равона гардад.
Ҳар касе, ки имрӯз ба Тоҷикистон назар мекунад, дигаргуниҳои бузургро ба хубӣ эҳсос менамояд. Дар тамоми шаҳру ноҳияҳои мамлакат роҳҳои муосир, пулҳо, нақбҳо, биноҳои баландошёна, муассисаҳои таълимӣ, беморхонаҳо, марказҳои фарҳангӣ ва варзишӣ қомат афрохтаанд. Иншоотҳое, ки солҳои пеш танҳо ҳамчун орзу ба назар мерасиданд, имрӯз ба воқеият табдил ёфта, барои зиндагии шоистаи мардум хизмат мекунанд.
Яке аз самтҳои муҳими сиёсати давлатӣ рушди соҳаи маориф мебошад. Давлат ба масъалаи таълиму тарбияи насли наврас ва ҷавонон диққати махсус медиҳад. Дар солҳои Истиқлол садҳо муассисаҳои нави таълимӣ бунёд гардида, шароити таҳсил сол ба сол беҳтар мегардад. Имрӯз ҷавонони тоҷик дар донишгоҳҳои бонуфузи дохил ва хориҷи кишвар таҳсил намуда, бо донишу истеъдоди худ обрӯи Тоҷикистонро баланд мебардоранд. Ин ҳама далели он аст, ки сармоягузорӣ ба илму маориф сармоягузорӣ ба ояндаи миллат мебошад.
Фарҳанг низ ҳамчун ойинаи миллат дар даврони Истиқлол рушду такомул ёфт. Ҳунарҳои мардумӣ, анъанаҳои миллӣ, адабиёт, театр, мусиқӣ ва дигар намудҳои санъат таваҷҷуҳи бештар пайдо намуданд. Ҷашнҳои миллӣ бо шукӯҳ таҷлил гардида, арзишҳои фарҳангии тоҷикон дар сатҳи байналмилалӣ муаррифӣ мешаванд. Имрӯз ҳар як шаҳрванди кишвар метавонад бо ифтихор аз таърихи куҳан, тамаддуни бой ва фарҳанги ғании миллати худ ёд кунад.
Дар баробари рушди фарҳанг, соҳаи варзиш низ ба дастовардҳои назаррас ноил гардид. Варзишгарони тоҷик дар мусобиқаҳои байналмилалӣ Парчами Тоҷикистонро баланд бардошта, бо пирӯзиҳои худ номи кишварро муаррифӣ менамоянд. Ин муваффақиятҳо нишон медиҳанд, ки ҷавонони тоҷик дорои неру, истеъдод ва имкониятҳои бузург мебошанд.
Имрӯз Тоҷикистон дар арсаи байналмилалӣ ҳамчун давлати сулҳхоҳ, ташаббускор ва масъулиятшинос эътироф гардидааст. Пешниҳодҳои байналмилалии Тоҷикистон дар самти ҳифзи захираҳои об ва тағйирёбии иқлим аз ҷониби ҷомеаи ҷаҳонӣ дастгирӣ ёфта, обрӯи кишвари моро боз ҳам боло бурдааст. Ин далели он аст, ки Тоҷикистон на танҳо дар рушди дохилӣ, балки дар ҳалли масъалаҳои муҳими ҷаҳонӣ низ саҳми арзанда дорад.
Бузургтарин сарвати Тоҷикистон, пеш аз ҳама, мардуми меҳнатдӯст ва ватандӯсти он мебошад. Ҳар як пешрафте, ки имрӯз мебинем, натиҷаи меҳнати содиқонаи шаҳрвандон ва сиёсати созандаи давлат аст. Ҳар як дарахте, ки шинонда мешавад, ҳар як мактабе, ки сохта мешавад ва ҳар як кӯдаке, ки дар фазои сулҳ таҳсил мекунад, нишонаи пойдории Истиқлол ва самараи сулҳу ваҳдат мебошад.
Дар охир мехоҳам бигӯям, ки барои ман Истиқлол танҳо як ҷашни давлатӣ нест. Ин ифтихор аз Ватан, эҳтиром ба Парчами миллӣ ва боварӣ ба ояндаи Тоҷикистон аст. Вақте мебинам, ки кишвари мо сол то сол ободу пешрафта мегардад, ҳисси ифтихорам боз ҳам бештар мешавад.
Ман ҳамчун як ҷавони тоҷик иброз медорам, ки ояндаи Тоҷикистон аз мо вобаста аст. Агар ҳар яки мо бо дониш, меҳнати ҳалол ва муҳаббат ба Ватан зиндагӣ кунем, метавонем дар пешрафти кишвари худ саҳми арзанда гузорем. Ҳар шахс аз ҷойи худ метавонад барои ободии Тоҷикистон хизмат кунад.
Орзуи ман ин аст, ки Тоҷикистони азизи мо ҳамеша тинҷу ором бошад, мардумаш сарбаланду хушбахт зиндагӣ кунанд ва Парчами давлатамон ҳамеша дар баландтарин қуллаҳо парафшон бошад. Бовар дорам, ки бо роҳбарии Пешвои миллат ва ваҳдати мардуми Тоҷикистон, кишвари мо дар оянда низ ба дастовардҳои боз ҳам бузургтар ноил мегардад.
Сиву панҷ баҳори Истиқлол ба мо нишон дод, ки вақте миллат муттаҳид аст, барои он ҳеҷ ҳадафе дастнорас нест. Аз ҳамин хотир, мо бояд ин неъмати бузургро қадр намоем, дӯст дорем ва барои боз ҳам ободу пешрафта шудани Тоҷикистони азизамон саҳми худро гузорем. Зеро Ватан танҳо хонаи мо нест, балки ифтихори мост.
Мирмастова Махсума омӯзгор кафедраи Эҷодиёти халқ мусиқии созӣ